Dostaliśmy taką, jakby to ładnie określić: ruinkę przy Brackiej.

Co tam się działo… Jerzy Stuhr kuł ściany, bo musieliśmy założyć kable. Pomagał mu dzielnie Jerzy Trela. Grzywacz nosił krzesła, Miklaszewski szorował podłogi… Wszyscy ciężko pracowaliśmy, żeby się dało jakoś przerobić te dwa pokoje z kuchnią na teatr.

Mieściło się tam 35 krzeseł, ale mogło wejść pięćdziesiąt osób. To nie był zbyt duży teatr. Właściwie: mały teatrzyk. Razem z „foyer” mogło wejść nawet 200 osób, ale kiedy tyle przychodziło, robiło się jak tokijskim metro. Żadnej przestrzeni. Jeśli ktoś z widowni się upił, nie mógł się nawet przewrócić. Zrobiliśmy tam premierę sztuki Pablo Picasso, „Pożądanie schwytane za ogon”, debiut aktorski Jerzego Stuhra. 

 

Odbywały się tam różne rzeczy, bo przecież nie tylko spektakle. Jak ktoś z nas był akurat bezdomny, to tam mieszkał. Zrobiliśmy też przy Brackiej ślub Włodka Staniewskiego, obecnego szefa "Gardzienic"! No, trzeba przyznać, że Teatr Stu zawsze słynął ze wspólnego biesiadowania.

Niestety nasza Bracka spłonęła, i to przez głupotę.

Jerzy Stuhr

Jerzy Stuhr (ur. 18 kwietnia 1947 w Krakowie) – polski aktor filmowy i teatralny, reżyser, pedagog, profesor sztuk teatralnych, pisarz i polonista.

Aktor (wybrana filmografia):

1971: Trzecia część nocy, jako laborant
1976: Blizna, jako asystent Bednarza
1976: Spokój, jako Antoni Gralak
1977: Wodzirej, jako Lutek Danielak
1978: Seans, jako Tomek Partyka
1978: Bez znieczulenia, jako Jerzy Porębowicz
1979: Szansa, jako Zbyszek Ejmont, nauczyciel historii
1979: Amator, jako Filip Mosz
1981: Przypadek, jako działacz ZSMP
1981: Wojna światów – następne stulecie, jako adwokat
1983: Seksmisja, jako Maksymilian Paradys
1984: O-bi, o-ba. Koniec cywilizacji, jako Soft
1985: Ga, ga. Chwała bohaterom, jako urzędnik
1985: Medium, jako Georg Netz
1986: Bohater roku, jako Lutek Danielak
1987: Kingsajz, jako Szyszkownik Kilkujadek
1988: Dekalog X, jako Jerzy Janicki
1988: Obywatel Piszczyk, jako Jan Piszczyk
1990: Deja vu, jako Johnny Pollack
1993: Uprowadzenie Agaty, jako ojciec Agaty
1993: Trzy kolory. Biały, jako Jurek
1994: Spis cudzołożnic, jako Gustaw
1997: Historie miłosne, jako adiunkt, ksiądz, pułkownik, więzień
1997: Kiler, jako komisarz Jerzy Ryba
1999: Kiler-ów 2-óch, jako komisarz Jerzy Ryba
1999: Tydzień z życia mężczyzny, jako Adam Borowski
2000: Duże zwierzę, jako Zygmunt Sawicki
2003: Pogoda na jutro, jako Józef Kozioł
2003: Show, jako szef stacji
2004: Arje, jako Arje, moskiewski kardiolog
2005: Doskonałe popołudnie, jako Andrzej
2007: Korowód, jako rektor
2009: Mistyfikacja, jako Witkacy
2011: Habemus papam – mamy papieża, jako rzecznik prasowy Watykanu
2014: Obywatel, jako Jan Bratek

Polski dubbing:

1998: Mulan – Mushu
2001: Shrek – Osioł
2011: Smerfy − Gargamel

Reżyseria:

1994: Spis cudzołożnic
1997: Historie miłosne
1999: Tydzień z życia mężczyzny
2000: Duże zwierzę
2003: Pogoda na jutro
2005–2006: Ryszard III
2007: Korowód
2014: Obywatel

Jerzy Trela

Jerzy Trela (ur. 14 marca 1942 w Leńczach) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny.

Był jednym ze współtwórców Krakowskiego Teatru STU. Jest na stałe związany z Krakowem. Występował w tamtejszym Teatrze Rozmaitości, od 1969 do stycznia 2014 w Starym Teatrze. Był członkiem podstawowego zespołu Starego Teatru, aktorem wielu przedstawień wyreżyserowanych przez Konrada Swinarskiego. Stworzył wybitne kreacje aktorskie, m.in. w Dziadach, czy Wyzwoleniu.

Pożądanie schwytane za ogon

Jest to pierwsza sztuka teatralna w twórczości Picassa. Dramat opisuje trzy dni z życia artysty w okupowanym przez wojska niemieckie Paryżu, w 1941 roku. Rzeczywistość przedstawiona jest w sposób zarówno malarski,
jak i surrealistyczny.

Janusz Grzywacz

Janusz Grzywacz (ur. 13 maja 1947 w Zakopanem) – polski muzyk, pianista, kompozytor i aranżer,

Twórca legendarnej grupy Laboratorium - jest autorem większości jej repertuaru. Nagrał z nią 9 płyt, dał ponad tysiąc koncertów w kraju i na najważniejszych festiwalach na świecie. Przez wiele lat formacja uważana była za jedną z czołowych grup fusion-jazzowych w Europie i znalazła wielu naśladowców.

W 1979 roku, Janusz Grzywacz zajął się komponowaniem muzyki dla teatru i telewizji. Napisał muzykę do ponad 100 spektakli teatralnych m.in: Głosy Przyszłości, Ubu Król czyli Polacy, Mgła, Makijaż, Spowiedź chuligana, Czekając na Godota, Rozmowy przy wycinaniu lasu, Hiob, Życie Snem, Świętoszek, Cud, Hymn, Kontredans, Do góry nogami, Hamlet, Tango, Ferdydurke, Don Kichot; muzyka do spektakli teatru TVP: Polowanie na karaluchy, Wspaniałe życie, Chwila sławy, Spadkobiercy, Gość oczekiwany, Jury, Wykolejeniec, Śliczna dziewczyna.

Jego piosenki śpiewają m.in. Renata Przemyk, Kasia Groniec, Janusz Radek, Marian Opania, Piotr Fronczewski. Współpracuje z Jarosławem Śmietaną, Markiem Bałatą, Jorgosem Skoliasem.

Brał udział w nagraniu płyt m.in. Marka Grechuty, Zbigniewa Seiferta, Śmietany, zespołu Maanam, Lecha Janerki, Kobranocki, Chłopców z Placu Broni i Izabeli Trojanowskiej.

Krzysztof Miklaszewski

Krzysztof Miklaszewski - (ur. 30 maja 1944 roku w Krakowie). Reżyser i scenarzysta filmów dokumentalnych, krytyk teatralny. Członek Stowarzyszenia Filmowców Polskich.

Karierę zaczynał jako pracownik naukowy na Uniwersytet Jagiellońskim. W okresie 1971-1990 wykładał w Akademii Sztuk Pięknych, początkowo w Studium Scenografii, a następnie w Katedrze Rysunku Animowanego. Był również wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej (1974-1990).

Cały czas aktywnie działał w teatrze. Był kierownikiem literackim: Teatru STU w Krakowie (1967 – 1971), Państwowego Teatru Ludowego w Nowej Hucie (1971 – 1972), Starego Teatru w Krakowie (1981 – 1982), Teatru RAMPA na Targówku w Warszawie (1997) oraz kierownikiem artystycznym wielu teatrów. Napisał scenariusze teatralne dwóch widowisk poetycko-publicystycznych Teatru STU „Spadania” (1970) i „Sennika polskiego” (1971) uznanych za spektakle kultowe pokolenia Młodej Kultury (Nagroda Łódzkich Spotkań Teatralnych 1970). Wyreżyserował sztuki teatralne m.in. w Teatrze STU oraz w Cricocie 2. Stworzył również wiele adaptacji dla Teatru TV.

Włodzimierz Staniewski

Włodzimierz Staniewski (ur. 1950 w Bardzie Śląskim) – polski reżyser, założyciel i dyrektor Ośrodka Praktyk Teatralnych „Gardzienice”. Autor międzynarodowych programów, twórca autorskiej metody treningu aktorskiego, autor esejów teatralnych.

W roku 1968 Staniewski rozpoczął studia z filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. W roku 1969 został słuchaczem Studia Aktorskiego przy Teatrze STU Krzysztofa Jasińskiego, gdzie zajęcia prowadzili absolwenci Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie, aktorzy Teatru STU. Staniewski debiutował jako aktor w 1970 roku w spektaklu Krajobrazy według poezji Tadeusza Nowaka w ramach IV warsztatu organizowanych przez Studio Aktorskie. W tym samym roku zagrał także w Wędrówkach mistrza Kościeja Michela de Ghelderode, spektaklu reżyserowanym przez Jana Pyjora w ramach V warsztatu Studia. Zagrał w realizacji najbardziej znanego spektaklu Teatru STU – Spadanie – w oparciu o motywy poematu Stanisława Różewicza (premiera: wrzesień 1970 w Rotterdamie).


Wpływ teatru Jasińskiego na kształtowanie późniejszej wizji artystycznej Staniewskiego był znaczny: do podobieństw można zaliczyć bliski kontakt z widzem (kameralność spektakli), szybkie tempo i rytm przedstawienia, rola muzyki, sposób gry aktorskiej (wcielanie się aktora w rolę, potem powrót w bezosobowe „ciało zbiorowe” aktorskiej grupy), kolażowy kształt spektaklu, wykorzystanie kontrastu stylu wysokiego z niskim. Staniewski przetworzył doświadczenia Teatru STU i stworzył własny styl. Zasadnicze różnice pomiędzy obu twórcami to zupełnie różna estetyka przedstawień, wybór środowiska dla teatru (Jasiński – miasto, Staniewski – wieś), rola pieśni (u Jasińskiego – polityczny manifest, dla Staniewskiego – wyrażanie emocji, budowanie dynamiki spektaklu).

Ośrodek Praktyk Teatralnych „Gardzienice”

Ośrodek Praktyk Teatralnych „Gardzienice” (właśc. Ośrodek Badań i Realizacji Praktyk Teatralnych „Gardzienice”) – grupa teatralna powstała w 1977 z inicjatywy Włodzimierza Staniewskiego, formalnie zarejestrowana w roku 1978. Nazwa pochodzi od podlubelskiej wsi, gdzie teatr ma swoją siedzibę. „Gardzienice” są autorskim projektem ich założyciela. Zespół zyskał międzynarodowy rozgłos, przez krytykę jest klasyfikowany jako eksperymentalny teatr antropologiczny. W związku z regularną aktywnością dydaktyczną, prowadzoną zarówno w kraju, jak i za granicą (organizowanie zajęć i warsztatów gry aktorskiej dla młodzieży), w 1997 roku przy stowarzyszeniu powstała Akademia Praktyk Teatralnych. Realizuje się tu liczne projekty: badawczo-artystyczne, muzyczne, kulturotwórcze, z zakresu szeroko rozumianej humanistyki.

Pomoc

Do sprawnego poruszania się po reportażu konieczne jest sterowanie klawiaturą lub myszką.

Gdy używasz klawiatury:
Tekst przewija się za pomocą strzałek góra-dół.
Slajdy przewijają się za pomocą strzałek w bok.

Gdy używasz myszki:
Tekst przewija się podczas scrollowania. Do następnego slajdu przechodzi się po dodatkowym przewinięciu lub po naciśnięciu klawisza „Czytaj Dalej”.

W trakcje trwania reportażu pojawiają się multimedia.
Dźwięk można wyłączyć i włączyć poprzez przycisk głośnika w prawym górnym rogu: Wyłącz/włącz dźwięk.

Na slajdach pojawiają się również opisy biograficzne w postaci małych, okrągłych zdjęć, umieszczonych z prawej strony ekranu. Opisy rozwijają się po kliknięciu w zdjęcie. Wychodzi się z nich za pomocą klawisza: Esc lub przez kliknięcie poza obszar tekstu.