Graliśmy w wielkich przestrzeniach. Teraz sobie to trudno wyobrazić, ale taki mały teatrzyk z Krakowa wyjeżdżał na tournee po Ameryce Południowej i tam grał w wielkich halach dla co najmniej dwóch tysięcy widzów.

A to oni nas znaleźli w Europie. Dyrektor Instytutu Cervantesa zobaczył nas na festiwalu w Nancy i zaprosił do Meksyku. Już kiedy tam pierwszy raz pojechaliśmy, zrobiliśmy furorę. „Exodus” – jedno z naszych przedstawień – był bezpośrednio transmitowany przez telewizję. I tak, tańczyliśmy po godzinach salsę.

To mi też przypomina jedną z najwspanialszych chwil mojego życia. Marzyłem, żeby wyjść na Piramidę Słońca. To aztecka świątynia, z której można można zobaczyć coś niezwykłego: cud wschodu słońca, swoiste misterium dostępne niegdyś tylko kapłanom. Wiadomo, że po tych piramidach można chodzić w dzień, są przewodnicy, zbierają się grupki turystów… Ale mnie zależało, żeby być tam przed świtem. Musiałem przekupić policję – a mają naprawdę liczną grupę stróży zabytków – i udało się. Tego się nie da opisać. To był taki widok... Coś pięknego, zobaczyć jak wstaje słońce.

W Meksyku byłem przez pewien czas reżyserem w Teatrze Narodowym. Poliforum Siqueirosa to jest taka kopuła… Coś jak nasza Panorama Racławicka. Tylko, że u nas się chodzi dookoła i ogląda, a tam się siada w fotelach i się kręci. Chciałem obok postawić też taki kopulasty teatr, wystawić tam „Sto lat samotności” Marqueza… On był wówczas partnerem Maríi Félix, która od zawsze była dla mnie… No, jakby to powiedzieć…

Kochałem się w niej platonicznie. I to już od czasów, kiedy zobaczyłem ją w „Gorączce w El Pao” z 1959 roku, w kinie w Śmiglu. Zawsze pociągały mnie niedostępne kobiety. Obejrzałem ten film jako młody chłopiec i Maria Felix totalnie mną zawładnęła. Nie spodziewałem się, że po tylu latach zobaczę ją na żywo, w Meksyku, w Teatrze Narodowym i to na przedstawieniu mojej Operetki.

Exodus

Spektakl, który wraz ze "Spadaniem" i "Sennikiem letnim" przeszedł do historii teatru alternatywnego. 

"Exodus to była opera obrzędowa, ludowy teatr misteryjny z muzyką jako równoważnym nośnikiem przekazu. Dzięki językowi wypracowanemu w konfrontacji z innymi kontrkulturowymi teatrami mogliśmy się komunikować z młodą widownią na całym świecie" - Krzysztof Jasiński w wywiadzie dla magazynu "Kraków" (nr 2, 18 lutego 2016, rozm. Lew Bogdan)


utwór: Exodus (Leszek Aleksander Moczulski)
miejsce premiery: Teatr STU, Kraków
data premiery: 24 czerwca 1974
reżyseria: Krzysztof Jasiński
muzyka: Krzysztof Szwajgier, Paweł Birula, Marek Grechuta
kierownictwo muzyczne: Krzysztof Szwajgier

Piramida Słońca

Piramida Słońca (hiszp. Pirámide del Sol) – jedna z największych i najstarszych piramid w Mezoameryce. Znajduje się przy Alei Zmarłych w starożytnym mieście Teotihuacán w Meksyku. Razem z pobliską Piramidą Księżyca oraz Cytadelą otoczoną licznymi mniejszymi świątyniami tworzy centrum kultowe miasta. Jej wygląd, podobnie jak Piramidy Księżyca, przypomina kształt masywu Cerro Gordo, który otacza pobliską dolinę.

Obecną nazwę nadali jej Aztekowie, którzy przybyli do Teotihuacán kilka wieków po jego opuszczeniu przez pierwszych mieszkańców. Oryginalna nazwa budowli nie jest znana. Nie wiadomo, kto jest twórcą piramidy, podobnie jak całego Teotihuacán.

Poliforum Siqueirosa

Poliforum Siqueirosa - budynek, w którym mają miejsce wydarzenia kulturalne, polityczne i społeczne. Znajduje się w Mexico City. Został zaprojektowany przez Davida Alfaro Siqueirosa w latach sześćdziesiątych XX wieku. Na elewacji budynku powstał największy na świecie mural nazwany “La Marcha de la Humanidad.” W budynku jest teatr i galerie sztuki. Najważniejszą atrakcją jest obrotowa scena. 

María Félix

María Félix (ur. 8 kwietnia 1914, zm. 8 kwietnia 2002)

Została odkryta w 1940 roku przez reżysera Fernando Palaciosa. Naprawdę znana stała się po tytułowej roli w "Donie Bárbarze". Często nazywano ją La Dona. Wystąpiła w sumie w 47 filmach. Była najsłynniejszą aktorką złotej ery meksykańskiej kinematografii. W swojej ojczyźnie cieszyła się statusem i uznaniem porównywalnym do tego, który otaczał Marilyn Monroe w USA. Nigdy nie nauczyła się angielskiego, dlatego pozostała znana przede wszystkim w krajach Ameryki Łacińskiej. Zmarła 8 kwietnia 2002 roku na atak serca. 

Najbardziej znane filmy:

Czarna korona (1951)
Naga namiętność (1953)
Bohaterowie są zmęczeni (1955)
Meksyk w ogniu (1956)
Gorączka w El Pao (1959)

Sto lat samotności

Sto lat samotności (hiszp. Cien años de soledad) – powieść kolumbijskiego pisarza Gabriela Garcii Márqueza, uważana za arcydzieło literatury iberoamerykańskiej i światowej. Data wydania: 1967. Jest jedną z najczęściej tłumaczonych i czytanych książek napisanych w języku hiszpańskim. 

Pomoc

Do sprawnego poruszania się po reportażu konieczne jest sterowanie klawiaturą lub myszką.

Gdy używasz klawiatury:
Tekst przewija się za pomocą strzałek góra-dół.
Slajdy przewijają się za pomocą strzałek w bok.

Gdy używasz myszki:
Tekst przewija się podczas scrollowania. Do następnego slajdu przechodzi się po dodatkowym przewinięciu lub po naciśnięciu klawisza „Czytaj Dalej”.

W trakcje trwania reportażu pojawiają się multimedia.
Dźwięk można wyłączyć i włączyć poprzez przycisk głośnika w prawym górnym rogu: Wyłącz/włącz dźwięk.

Na slajdach pojawiają się również opisy biograficzne w postaci małych, okrągłych zdjęć, umieszczonych z prawej strony ekranu. Opisy rozwijają się po kliknięciu w zdjęcie. Wychodzi się z nich za pomocą klawisza: Esc lub przez kliknięcie poza obszar tekstu.